Skip to main content

നനവിന്റെ സുഖം




ഇരുളണയുവാൻ ഒരു നാഴിക ശേഷിക്കെ,
അർക്കന്റെ പൊന്നൊളികളെ മേഘപടലങ്ങൾ മറക്കവേ,
ഞാനുമെൻ ആത്മതൊഴനും
ഒന്നുമേയറിയാതെ നടന്നു നീങ്ങി.

കാറ്റിന്റെ സംഗീതമെന്റെ മനസ്സിനെയുണർത്തി,
ഒരു  വാഴയിലകീറുമായ്‌ ഞാൻ തയാറായി,
പിന്നെ ഞങ്ങളെ തഴുകുവാനോടിയെത്തി,
ഒരു ചാറ്റൽമഴയല്ലൊരുപേമാരി.

ശീലയറ്റയിലയുമായി ഞങ്ങൾ നനഞ്ഞു,
കാറ്റിൽ ഞങ്ങളും പറന്നുനീങ്ങി,
നനവിന്റെ തണുപ്പിലും മനസ്സിലെ ചൂട്,
തൂമന്ദഹസമായ്‌ പുറത്തു വന്നു.

കാറ്റിന്റെ രാഗവും മഴയുടെ താളവും,
ഞങ്ങളിൽ പല പല പാട്ടുണർത്തി.
മങ്ങിയ വെട്ടത്തിൽ പരിസരം മറന്നുഞാൻ
ആലപ്പിച്ചു പല പാട്ടുകൾ  നിരന്തരം.

ഇതു കണ്ടൊരുകാർന്നൊരു ചുണ്ടത്തുവിരൾവച്ച്
എൻപാട്ടുകെട്ടിട്ടെന്നോണം കുലുങ്ങിചിരിച്ചു.
ഇതുകണ്ടു വ്രിളയാൽ നമ്രശിരസ്ക്കനായ്‌
ഞാനുമെൻ തോഴനും വേഗത്തിൽ മണ്ടി.

വഴിയിലെ വെള്ളത്തെ രണ്ടായിപിളർന്നു ചിലർ
ചീറിപായുന്നു വണ്ടികളിൽ.
ഈ മഴയുടെ ചൂടൊന്നനുഭവിക്കാനവർ
ഒരു ജന്മം മുഴുവനും കാത്തിരിക്കും തീർച്ച.

വിജനമാമിവഴി കുറെയങ്ങുചെന്നപ്പോൾ
വിജനതയെവിടെയോപോയ്‌മറഞ്ഞു.
തിക്കിതിരക്കികിതചങ്ങ് ചെന്നപോൾ
ഞെട്ടീഞങ്ങളാകാഴ്ചകണ്ട്.

വഴിയിൽ വീണുകിടക്കുന്നിതാ,
ഒരാഢൃനാം, സൗമ്യനാം, വൃദ്ധനാം വൃക്ഷം.
മഴയും കാറ്റും ഒത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ
അടിതെറ്റിവീണു പാവം വയോധികൻ.

പാവമാവന്ദ്യന്റെ മുകളിലുടെ ഞങ്ങൾ
പാതമുറിച്ചുകടന്നു, നടന്നു.
കാലങ്ങളായിവിടെ തണലും തണുപ്പു-
മേകിവന്നൊരു വീരനെ നോക്കി.

ആകസ്മികമിതു പ്രകൃതിതൻ ഹസ്തത്തിൽ
കഴിയുന്നോരെലാം ഒരുനാൾ സുഷുപ്ത്തിയിൽ ലയിക്കും.
മനുജനും മൃഗങ്ങളും സസ്യജാലങ്ങളും
സുഷുപ്ത്തിയിൽ ലയിക്കും, നിത്യജീവനിലുണരാൻ.

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

AND SO IT WAS IN THE EAST...

To rewrite Shakespeare is a fool's affair… And I became that fool... A Cultural adaptation of the Famous COURT SCENE in THE MERCHANT OF VENICE... Shylock became Shankaran, Antonio became Thommen, Bassanio became Philipose, Balthazar became Radhakrishnan and even the Pound of Flesh was not relived of this Violence... When they told me to put the Shakespearian story into an Indian context, I was doubtful at first.  But that’s one good thing about the life at St. Berchmans College (Autonomous), Changanassery. You always get to do the things that most frightens you. For those who are interested in reading the Script of the play, here is the link: https://mybigscream.blogspot.in/2016/12/and-so-it-was-in-east.html Here you can watch my play:
Post a Comment
Read more

CALL IT WHAT YOU MAY...

Hold that thought. It just might topple your mind palace. Mind you, when your worst enemy wants instant gratification, Stop there, then think twice (this time, using your brain). You can't always have what It wants. Relish your reveries, write poetry out of it (but don't rush it). Try living it and you might never 'reverie' again. Stay in control of your worst enemy. Your actual life is just a small window between Your gaining control over It and then loosing It at the end. Reveries are like curtains, Thin curtains that'll let you see the Outside in a shadowy hue. Still there is that fear of the unknown. But that moment the door opens, and the Outside attains vividness, Your worst enemy is set loose. You are now in constant struggle just to contain It. Believe me, all the vessels in the world wouldn't suffice. Great men have tried, Known are the stories of failure, unknown are those who won. Still there is that question of pleasure, ...
Post a Comment
Read more

THE STORY OF HOW I MADE MY FIRST PROPOSAL AND FAILED...

2016 September 20, 1:10 pm I decided that this was the day... I didn't have the courage.... But I had to get it off my heart... I never thought this would happen to me. Love... A passing fancy. That's all it was for me. Until now... Until she...  I don't remember the first time I saw her. I don't know how or when or why I liked her. Its been over three months now. I would look at her while I pass her by. After some days, she began to notice. Then her friends began to notice. They began to smile at me like I was some Joker who was to be their entertainment. But I never cared about what they thought.  So,  I would stand there all day Like a monkey carved in clay. My eyes tilted sideways, To see her drift across my place. She was atleast 2 years elder than I was. It was not Practical in any way. But I couldn't stop. Because there was a gleam of approval in her eyes. I don't think she liked me. No. How can she ever like a Stupid...
Post a Comment
Read more