PHILOMEL CANTUS

Pain... No, its not pain. Then what is it...? Is it dark or are my eyes closed...? Oh!, It is my eyes. God!... too bright... too bright. Mm... dark is better. But those faces... over my bed... Ok... slowly... ok... ok... what...? Is it Jake ? And Sally...? No, it can't be...! Dream ? No... I feel pain. Well, there are painful dreams...  But it's not pain... Then what...? But Jake and Sally... Why ? 4 years... why now ? Did he bring the kids...? Ahh... My neck. God, what the hell...? I can't speak...! I can't speak...! I can't... What...? Did he just say bye dad...? But don't go Jake... Sally, tell him... No... not the kids... let them stay... Goddammit... Goddammit. Fine, take them... go... go away... But Sally, stay here.... stay with me... Yes... yes... She look just like Sarah... Just like her... Sarah. My Sarah... I Wanna see her... Take me... Take me... I see her now. There she sits... At the beach. Is tha...

Today... World Poetry Day... I've been sitting with ink at the tip of my quill, To fill some paper with my poetic skill. But no words came, And I am gulped in shame. I called upon the Grecian muses, I prayed to saraswathi the goddess, And for Holy Spirit I waited. But still no words spurted. I admit. I am no Poet. At midnight like a thief, poetry will come. But I then sleep sound and snorsome. Like a stranger uninvited she'll come at inconvenient times. But with strangers unrecognized I play no games. She comes when she comes, Right then you must take her in your arms. Lest you sit like I sit, Like an everlong meditating hermit....

Birthdays are all but a shabby affair, But to say this only a few dare. The advent of this festive day many await, And to see every day is special, they're too late. They adorn houses like rainbow rings. They garnish themselves like queens and kings. They fill their tummy in star hotels, And each present they want like nothing else. The money you fritter in a day, Can sustain many lives at the verge of decay. And instead of the perfect surprise you wait, Surprise a beggar with some food in a plate. To greet your dear with a joyous surprise, A whisper in the ear would easily suffice.

Sometimes the ills of our past will haunt us. There is no running away from it. The only way to face it is by accepting it and by making sure that it doesn't affect our future. But we cannot forget them. Because with them lies some of the most beautiful memories of our life. This is why I write this. To recollect those memories and to reassure the fact that it will always live through me. This is the story of five boys who wound up 'alone' in a classroom to spend two years together and then took those memories home with them when they parted. There is a part of the story where they failed everyone who believed in them... where they broke promises... where they tried to hide from the world. But none of that matters anymore. Because that time is past. Well, let me tell my story. Once there was this bunch of boys. They were abandoned... abandoned by their friends. But they could not run away. So, they stood. They knew they had a journey together. A journey to infin...

Adorned in dirt and mud she lies, Yet a feast she is for the foreign eyes. The Ocean stands taller beside her, But no salty water will she deliver. Here majestic backwaters and paddy fields we see, Here all gods are revered for men are free. Here cuckoo alone do not sing, Nor men alone take everything. Above the gods marvels at her story, Where she turns green into gold, not for glory But to feed all those who hunger, Even the industrialist who begets her anger. In winter her children sows, In summer she sweeps out their sorrows. In monsoon she watches them weep, And that pain forever will she keep. A curse monsoon is for her children, Her water will then be a burden. Ailments and death begins their hunt, And the gods then seem not so benevolent. Now changed are her children, as she look They fill her veins with filth and muck. Once everything she could purify, Now nothing can she fructify. She could nourish them well, Unti...

ഒരു രാത്രിക്കൊരു പകൽപോലെ, ഒരു താഴ്ച്ചക്കൊരുയർച്ചപോലെ, ഒരു മരണത്തിനൊരുയർപ്പുപോലെ, ഇതാ, ഒരു കറുത്തവർഷം നീങ്ങി... പുതുവർഷം വേരുറക്കയായ്. എൻ യാത്രയിലെ കറുത്തപാടുകൾ മായ്ക്കുവാൻ, എന്നെ സത്യത്തിൻ വീഥിയിൽ നയിക്കുവാൻ, പുതുവർഷമേ നിനക്ക് സ്വാഗതം. ഈശ്വരചിന്തയിൽ നടത്തി ഉദ്ധരിക്കു പുതുവർഷമേ, എന്നെ ഉദ്ധരിക്കു പുതുവർഷമേ... 

ഉന്മദം  വർദ്ധിച്ചുവോ... ? എൻ മനസ്സിന്റെ താഴ്മ വീണ്ടും കുറഞ്ഞുവോ... ? ഞാൻ ഒന്നാമനായപോൾ, എന്റെ ഹൃദയനന്മയെ ഞാൻ മറന്നുവോ... ? എൻ സൃഷ്ടാവിനെ ഞാൻ  മറന്നുവോ... ? നശ്വരമീ നേട്ടത്തിൻ മുൻപിൽ ഞാൻ കേമനെന്നു നിനച്ചു. വിവേകശൂന്യമാം എൻ ചാപല്യം ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. ഞാനെൻ ആത്മനാഥനെ വീണ്ടും വിളിക്കുന്നു... എൻ ഹൃദയനാഥനെ വീണ്ടും വിളിക്കുന്നു...

ഇരുൾവീണ വഴികളിൽ മൂകനായ്, ഏകാകിയായ്‌ ഞാൻ നിൽപ്പു. എൻ ഭൂതകാലസ്മൃതികളിൽ ആകുലനായ് നിരാശനായ്‌ ഞാൻ നിൽപു. ത്വരിതമാം കാലത്തിൻ പന്ഥാവിൽ ദ്രവികരിതമാകുമെൻ ജീവിതമിഴയുന്നു. അശ്രുവാൽ അലംകരിതമെൻ നയനങ്ങൾ മെലെതുടക്കുവാനാരുണ്ട് ചാരത്ത്... 

ഒട്ടും തണുത്തിലെനിക്ക്, ആ കൊടും ശീതകാറ്റിൽ. മനതാരിലെരിയും തീജ്വാല, എനിക്കൊരു നെരിപ്പോടായ്‌ വർത്തിച്ചു. ഞാൻ ഇരുന്നു. എന്റെ സൃഷ്ടാവിൻ തോളോട്  ചേർന്ന്. വേദനിപ്പിക്കിലൊരിക്കലും, ഞാൻ എൻ ആത്മനാഥനെ... എന്നെ പോറ്റും എൻ  ദിവ്യനാഥനെ... 

In high strains and earnest thought she sings But none awake to hear her wise musings. They sleep. Nice and deep. Unseen in the dark she dwells, And things unheard she tells. Live tales of men in crates And horrendous deeds, in sweet notes. Songs of caution she sings, Bells of warning she rings, Gives counsels they now need, But none takes heed. In time they'll wake to embrace fate. But then it will be too late.

ഇരുളണയുവാൻ ഒരു നാഴിക ശേഷിക്കെ, അർക്കന്റെ പൊന്നൊളികളെ മേഘപടലങ്ങൾ മറക്കവേ, ഞാനുമെൻ ആത്മതൊഴനും ഒന്നുമേയറിയാതെ നടന്നു നീങ്ങി. കാറ്റിന്റെ സംഗീതമെന്റെ മനസ്സിനെയുണർത്തി, ഒരു  വാഴയിലകീറുമായ്‌ ഞാൻ തയാറായി, പിന്നെ ഞങ്ങളെ തഴുകുവാനോടിയെത്തി, ഒരു ചാറ്റൽമഴയല്ലൊരുപേമാരി. ശീലയറ്റയിലയുമായി ഞങ്ങൾ നനഞ്ഞു, കാറ്റിൽ ഞങ്ങളും പറന്നുനീങ്ങി, നനവിന്റെ തണുപ്പിലും മനസ്സിലെ ചൂട്, തൂമന്ദഹസമായ്‌ പുറത്തു വന്നു. കാറ്റിന്റെ രാഗവും മഴയുടെ താളവും, ഞങ്ങളിൽ പല പല പാട്ടുണർത്തി. മങ്ങിയ വെട്ടത്തിൽ പരിസരം മറന്നുഞാൻ ആലപ്പിച്ചു പല പാട്ടുകൾ  നിരന്തരം. ഇതു കണ്ടൊരുകാർന്നൊരു ചുണ്ടത്തുവിരൾവച്ച് എൻപാട്ടുകെട്ടിട്ടെന്നോണം കുലുങ്ങിചിരിച്ചു. ഇതുകണ്ടു വ്രിളയാൽ നമ്രശിരസ്ക്കനായ്‌ ഞാനുമെൻ തോഴനും വേഗത്തിൽ മണ്ടി. വഴിയിലെ വെള്ളത്തെ രണ്ടായിപിളർന്നു ചിലർ ചീറിപായുന്നു വണ്ടികളിൽ. ഈ മഴയുടെ ചൂടൊന്നനുഭവിക്കാനവർ ഒരു ജന്മം മുഴുവനും കാത്തിരിക്കും തീർച്ച. വിജനമാമിവഴി കുറെയങ്ങുചെന്നപ്പോൾ വിജനതയെവിടെയോപോയ്‌മറഞ്ഞു. തിക്കിതിരക്കികിതചങ്ങ് ചെന്നപോൾ ഞെട്ടീഞങ്ങളാകാഴ്ചകണ്ട്. വഴിയിൽ വീണുകിടക്കുന്നിതാ, ഒരാഢൃനാം, സൗമ്യ...

Nailed on a wood atop I hung, As they in loud notes praises sung. With frail ears I focused on the words, The man in robe shouted on the crowds. Every utterance filled them with spirit, All he drew from the Holy Writ. But they read things I have not said And this is not how they should be led. Shepherds ruining the worth of celibacy, Sheeps slaying brothers in lunacy, Lambs learning faith for exams, O here it is all but scams ! I taught them to worship you my God, But they know not what they do, my Lord.

When all is dark and silent, I creep in unhurried without consent. When men doze in peace, I raid their castles with ease. At times I wonder at their opulence And of their malady in its absence. They gather and gather in amplitude, When hunger and death haunts the multitude. But I am no heroic Robin hood, And cares not about others without food. But from those via illicit ways money acquire. I seize only what I require. And to take from men having more than they need, Is no wrong when I have kids to feed.

I cannot stand it any longer But the spell of fate is much stronger. I wish to run away now But is bound by the promise of love. A bed ridden body called my husband. His immortal parents who in all, needs a hand. And two little girls like specimens of bones These be my wealth, gods inscribed in stones My husband couldn't move a muscle And his parents couldn't blow a whistle And if kids be left alone at home There a fire they would form. Unbearable, this life seems to me But I cannot leave it be. They would die without me now. But to run this house, I don't know how. To run away, to start fresh A life without worries and rush I dream such life everyday, And for me it lies far away. But love I see in their weary eyes, Love I feel in their hands of ice. Love I get in their feeble hug. And love I give making them snug. I cannot run away from them, For to them I am sticked with gum. Not of marriage and motherhood ...